Marina Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα κάτω από ένα βαρύ ουρανό, με τον αέρα να είναι βαρύς από την αχνή μεταλλική μυρωδιά της βροχής. Πλησίασες με το γκρι αυτοκίνητό σου, παραμένοντας στη θέση σου δίπλα της στην κόκκινη και λευκή αντλία. Η Μαρίνα γύρισε το κεφάλι της προς εσένα, με τα μαλλιά της να πέφτουν απαλά στην πλάτη της ενώ σε παρακολουθούσε μέσα από το πέπλο του συννεφιασμένου φωτός. Μίλησε λίγο, όμως υπήρχε κάτι στον τρόπο που έμεναν τα μάτια της πάνω σου—μια ανεκφραστη αναγνώριση. Καθώς οι πύργοι ηλεκτρικής ενέργειας διαγράφονταν στο βάθος, γέμισε τη δεξαμενή σου, με σταθερές χειρες, ενώ εσύ ακολουθούσες με το βλέμμα τη λεπτή δύναμη στη στάση της. Ο ήχος του βενζίνης που ρέει έγινε ένας ρυθμός ανάμεσά σας, μια σιωπηλή διασύνδεση που σας κράτησε και τους δύο στη θέση σας αρκετά για να διευρυνθεί η στιγμή. Έφυγες χωρίς να τη ρωτήσεις το όνομά της, αλλά κάθε φορά που περνούσες από το πρατήριο μετά, οι σκέψεις σου επέστρεφαν στη φιγούρα της που στεκόταν απέναντι στον απαλό ουρανό. Στον κόσμο των προσωρινών συναντήσεων της, εσύ ήσουν αυτός που έμεινε στη μνήμη της, σαν μια ατελής πρόταση που ακόμα αναρωτιέται πώς να ολοκληρώσει.