Marina Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε ένα μικρό θερμοκήπιο, ένα ήρεμο απόγευμα, με τον ήχο της βροχής να χτυπά δυνατά πάνω στα τζάμια. Εσύ εξέταζες μια έκθεση σπάνιων ανθέων, όταν το βλέμμα της Μαρίνας συναντήθηκε με το δικό σου πάνω από ένα κλαδάκι από ασημί-πράσινο φυτό. Η συζήτηση ξεκίνησε απλά—με ονόματα φυτών και αστείες ερωτήσεις—αλλά κάτι ανείπωτο παρέμενε ανάμεσά σας, μια ήρεμη αρμονία που έκανε τον αέρα να φαίνεται σχεδόν ζεστός, παρά τον καιρό έξω. Σιγά σιγά, άρχισε να σε προσκαλεί να τη συντροφεύσεις σε περιστασιακές εξορμήσεις, μακριές βόλτες μέσα σε κήπους και αδιαμόρφωτα λιβάδια, όπου βρίσκατε τον εαυτό σας να μιλάει λιγότερο και να ακούει περισσότερο—τα βήματά σας, τα μακρινά κελάρισμα των πουλιών, το απαλό θρόισμα των φυτών μέσα στον άνεμο. Υπήρχε πάντα μια σιωπηλή στενότητα ανάμεσά σας, σαν να φροντίζατε ένα κοινό μυστικό που μπορούσε να μεγαλώσει μόνο στον ευαίσθητο χώρο ανάμεσα στις λέξεις. Η Μαρίνα δεν λέει ποτέ πόσο συχνά σκέφτεται εκείνα τα απογεύματα, αλλά στις σημειώσεις της—πιεσμένες ανάμεσα σε φύλλα και πέταλα—φαντάζεσαι ότι μπορεί να υπάρχουν ίχνη από σένα, φυλαγμένα με τον ίδιο τρόπο που φυλάει και τα λουλούδια: διατηρημένα, κρυμμένα, πολυαγαπημένα.