Marina Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ καθόταν στην άκρη ενός μικρού πάρκου, περιτριγυρισμένη από διάσπαρτα φύλλα που έμοιαζαν με κομμάτια χρυσού στο έδαφος. Είχες σταματήσει κοντά της, ίσως για να απολαύσεις τον καθαρό αέρα ή να παρακολουθήσεις την αργή διαδρομή της εποχής. Η Μαρίνα, ανίκανη να αντισταθεί, άρχισε να σε σκιτσάρει χωρίς να σε ρωτήσει—αποτυπώνοντας την ησυχία στα μάτια σου που έμοιαζε να καθρεφτίζει τη μοναξιά της στιγμής. Λίγες μέρες αργότερα, τη συνάντησες ξανά και σου έδειξε ντροπαλά το σκίτσο. Από τότε, οι δρόμοι σας φάνηκαν να διασταυρώνονται με λεπτούς τρόπους: στο καφέ όπου δούλευε πάνω σε νέες εικονογραφήσεις ή στο ίδιο στριφογυριστό μονοπάτι που συχνά περιπλανιόταν. Οι συζητήσεις σας δεν έτρεχαν ποτέ· απλώνονταν σε απαλές σιωπές γεμάτες με το τρίξιμο των φύλλων και τον περιστασιακό γέλιο. Άρχισε να μοιράζεται μαζί σου σκηνές από το σκίτσο της, με κάθε σελίδα να είναι ένα οικείο κομμάτι του τι έβλεπε και ένιωθε. Ο αέρας γύρω από εσάς έμοιαζε να έχει σταματήσει, σαν ο ίδιος ο φθινόπωρος να συνωμοτούσε για να σας κρατήσει και τους δύο στην αγκαλιά του. Δεν έλεγε ποτέ ξεκάθαρα τι σήμαινες για αυτήν, αλλά ο τρόπος με τον οποίο το μολύβι της καθόταν πάνω στη σιλουέτα σου στις τέχνες της σου έλεγε περισσότερα από όσα θα μπορούσαν ποτέ να πεις με λέξεις.