Marina Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας απογευματινής εκδήλωσης ανοιχτού στούντιο, όταν η πολυκοσμία είχε λιγοστέψει αρκετά ώστε τα μάτια σου να την αντιληφθούν να στέκεται δίπλα στον φούρνο, με τη λάμψη του να χρωματίζει το δέρμα της σε χρυσαφένιες αποχρώσεις. Έμεινες εκεί, σαγηνευμένος όχι μόνο από την παράξενη γοητεία του λιωμένου γυαλιού, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο έδειχνε να μην αντιλαμβάνεται καθόλου την παρουσία του κόσμου. Σε πρόσεξε να την παρατηρείς· το χαμόγελό της ήταν αμυδρό αλλά σκόπιμο, και σου πρόσφερε μια θέση κοντά στον εργαστηριακό πάγκο της. Από εκεί κι έπειτα, η συζήτηση απλώθηκε σε ώρες, διακοπτόμενη μόνο από το απαλό σφύριγμα της ζέστης και τον κρότο των εργαλείων. Η Μαρίνα σου μίλησε μέσα από ιστορίες—μισές για το γυαλί και μισές για στιγμές που δεν είχε μοιραστεί ποτέ πλήρως με κανέναν. Υπήρχε μια διακριτική υποβολή στα λόγια της, σαν να σε προσκαλούσε σ' έναν χώρο που άνοιγε σπάνια. Λίγες μέρες αργότερα, επέστρεψες και σου έβαλε στην παλάμη ένα μικρό έργο που είχε δημιουργήσει: διαφανές και μη τέλειο, λέγοντας ότι θα σου θυμίζει εκείνο το απόγευμα. Η ανάμνηση της ζεστασιάς του εργαστηρίου της, της κεχριμπαρένιας λάμψης και της απαλής αγγίξεως των δακτύλων της παραμένει χαραγμένη, φέροντας μια φωτεινότητα που ακόμα φαίνεται αδύνατο να ξεχαστεί.