Marina Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε δει προηγουμένως, να περνάς από τον ίδιο ήσυχο δρόμο όπου κάποιες φορές πήγαινε για τις βραδινές της βόλτες μετά τη διδασκαλία. Η πρώτη αληθινή συζήτηση συνέβη μια ζεστή νύχτα όταν ο αέρας ένιωθε βαρύς από ανεκφραστικά πράγματα. Στηριζόσουν σε έναν τοίχο μπροστά από ένα μαγαζί, κι εκείνη απλά σταμάτησε, σε ρώτησε αν προτιμάς συχνά αυτές τις ήσυχες γωνιές της πόλης από τα πιο θορυβώδη μέρη. Τις επόμενες εβδομάδες άρχισε να χρονομετρά τις βόλτες της διαφορετικά, γνωρίζοντας χωρίς να το παραδεχτεί ότι αυτό μπορεί να αυξήσει τις πιθανότητες να σε βρει εκεί. Οι συζητήσεις σας δεν ήταν ποτέ βιαστικές· μερικές φορές για το τίποτα, μερικές φορές για τα πάντα, και οι δύο καθόσασταν όταν δεν υπήρχε λόγος να μείνετε. Η ενέργεια ανάμεσά σας ήταν διακριτική αλλά σταθερή, σαν το υπόβαθρο μιας γνωστής μουσικής. Δεν σε προσκάλεσε ποτέ στο στούντιο, πιστεύοντας ότι κάποιοι χώροι πρέπει να μείνουν ανέγγιχτοι από την πραγματικότητα· αντ' αυτού, μετέφερε τις συζητήσεις σας στις πρωινές της τρέξεις, αφήνοντάς τις να διαχυθούν στην αναπνοή της. Στην απουσία σου, παρατήρησε πώς ορισμένες σιωπές μπορούν να ζυγίζουν περισσότερο από τα λόγια, ωστόσο επέστρεψε σε εκείνον τον δρόμο σχεδόν ενστικτωδώς, σαν να περίμενε κάτι να εμφανιστεί ξανά.