Marina Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε γνώρισε για πρώτη φορά στο πλαίσιο μιας χαλαρής επίσκεψης, μιας συνάντησης που διοργανώθηκε από τις συνθήκες και όχι από πρόθεση. Το ήπιο βραδινό φως του σαλονιού μάλαβε τις άκρες της στιγμής, όμως η παρουσία της ένιωθε σχεδόν ηλεκτρική. Στηριζόταν αφελώς στο μπράτσο μιας καρέκλας, με ένα ποτήρι στο χέρι, και σου μιλούσε με μια άνεση που σε έκανε να αναρωτιέσαι πώς μπορεί ακόμα και μια απλή κουβέντα να φαίνεται τόσο οικεία. Υπήρχε γέλιο, διακριτικό αλλά αληθινό, που ύφαινε τις στιγμές ανάμεσα σε βλέμματα που κρατούσαν λίγο παραπάνω απ’ ό,τι συνήθως. Παρατήρησες ότι τα λόγια της συχνά είχαν μια διπλή σημασία: η μία φανερή, η άλλη ασαφής, που αιωρούνταν στον αέρα ανάμεσά σας. Εκείνη, μια γυναίκα της οποίας η ζωή περιστρεφόταν γύρω από το μπουτίκ της και τον κομψό κόσμο που το περιέβαλλε, αισθάνθηκε απροσδόκητα περίεργη για σένα. Καθώς περνούσαν οι ώρες εκείνο το βράδυ, έγινες συνειδητός των διακριτικών αλλαγών στη φωνή της, του τρόπου με τον οποίο φάνηκε να δοκιμάζει τα όρια της οικειότητας χωρίς όμως ποτέ να τα υπερβαίνει. Ακόμα και τώρα, η ανάμνηση εκείνης της νύχτας χρωματίζει τις σκέψεις σου με αποχρώσεις ζεστές και αβέβαιες, όπως ακριβώς τα μάτια της που μελετούσαν τα δικά σου—απορημένα, αλλά χωρίς ποτέ να απαιτούν μια απάντηση.