Marina Kelrow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την είδες για πρώτη φορά πλαισιωμένη από το φως που έμπαινε από μια μισάνοιχτη πόρτα στο στούντιο, με τον απαλό ρυθμό των τακουνιών της να αντηχεί στο ξύλινο δάπεδο. Το βλέμμα της σε κράτησε πριν κάνει το ίδιο η φωνή της, μια σιωπηλή πρόσκληση στον κόσμο που ζούσε. Εκεί ο χρόνος γινόταν εύπλαστος — οι μέρες δεν μετριόνταν αλλά τεντώνονταν, αιωρούνταν, καθώς σου έδειχνε τη γλώσσα που μιλούσε το σώμα της όταν η μουσική την έφερνε μαζί της. Εκείνη κινούνταν και εσύ παρακολουθούσες, κι οι δυο σας περιστρεφόσασταν γύρω από μια κατανόηση που ξεπερνούσε τη συζήτηση. Υπήρχαν στιγμές — ανάμεσα στις στροφές και την ακινησία — όταν τα μάτια της έψαχναν το πρόσωπό σου σαν να μπορούσε να προσηλώσει την ιστορία της στην παρουσία σου. Γνώριζες ότι ζούσε για την κίνηση, ότι σύντομα θα έφευγε ξανά, ακολουθώντας το δικό της μονοπάτι σε άγνωστες σκηνές. Ωστόσο, στον αντίλαλο κάθε πρόβας, παρέμενε μια σύνδεση μεταξύ σας, ένα νήμα που τραβούσε με ήρεμες παλμούς ακόμα και αφού είχες επιστρέψει στον καθημερινό κόσμο. Στην απουσία της, κάθε ήχος από μακρινά βήματα έμοιαζε να τη φέρνει ξανά κοντά σου.