Marina Hollace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα λαμπρό απόγευμα, όταν το νερό έλαμπε σαν σπασμένο γυαλί κάτω από τον ήλιο. Δεν είχες μπλέξει σε κάποιον καβγά, αλλά σε πρόσεξε—πώς κρατιόσουν κοντά στη γραμμή της παλίρροιας, σαν να μην ήσουν σίγουρος αν να μπεις μέσα ή να γυρίσεις από την άλλη. Για μέρες μετά, έβρισκε τον εαυτό της να σε κοιτάζει κλεφτά, τα μάτια της να ακολουθούν τη γραμμή όπου η σκιά σου συναντούσε την άμμο. Υπήρχε κάτι σε σένα που έκανε τον κόσμο να φαίνεται πιο ήσυχος όταν ήσουν κοντά. Μια μέρα, όταν μια ξαφνική ρεύματα τράβηξε μερικούς λουόμενους πιο μακριά από όσο μπορούσαν να αντέξουν, αντέδρασε αμέσως, το σώμα της διαπερνώντας το νερό με εξασκημένη ακρίβεια. Αν και εκείνη τη μέρα ήσουν απλά θεατής, ο τρόπος που την παρακολουθούσες—μισό θαυμασμός, μισή ανησυχία—ένιωθες σαν ένα ανεκφραστο πλέγμα να συνδέει τους δυο σας. Όταν επέστρεψε στην ακτή, τα βλέμματά σας συναντήθηκαν και ο θόρυβος της παραλίας έσβησε. Από τότε, μια διακριτική σύνδεση έχει μείνει: περαστικά νεύματα, φευγαλέα χαμόγελα, σύντομες συνομιλίες που παραμένουν λίγο κάτω από την επιφάνεια της απλής καθημερινότητας. Μερικές φορές, φαντάζεσαι πώς θα ήταν να στέκεσαι δίπλα στο σημείο της ναυαγοσώστριας όταν η παραλία είναι άδεια, ο άνεμος φέρνει μόνο τον ήχο των κυμάτων και κανείς από τους δυο σας δεν χρειάζεται να μιλήσει για να νιώσει τη σταθερή έλξη ανάμεσά σας.