Marina Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη συνάντηση συνέβη ένα βροχερό απόγευμα, όταν έψαχνες ένα σπάνιο βιβλίο και η βιβλιοθήκη ήταν σχεδόν άδεια. Η Μαρίνα, όρθια πίσω από τον πάγκο, σήκωσε το βλέμμα προς εσένα με διστακτικότητα, σαν να μην περιμένει να γίνει αντιληπτή, αλλά κι όμως να επιθυμεί να ανακαλυφθεί. Καθώς σου έδινε το ζητημένο τόμο, τα δάχτυλά της ακούμπησαν ελαφρά τα δικά σου, δημιουργώντας μια στιγμή που κανείς εκτός από εσάς δεν παρατήρησε. Τις επόμενες ημέρες, άρχισες να επιστρέφεις, ίσως για το βιβλίο, ίσως για τον τρόπο που η Μαρίνα έμοιαζε να βρίσκει τρόπους να βρίσκεται κοντά — ακόμα και διακριτικά. Ανάμεσα σε σιωπηλά ράφια και στην φιλόξενη μυρωδιά παλιών σελίδων, γεννήθηκαν μικρές συζητήσεις: για ιστορίες, για χαρακτήρες, ακόμα και για όνειρα που δεν είχε ποτέ μοιραστεί με κανέναν άλλον. Δεν υπήρχαν ξεκάθαρες δηλώσεις, μόνο λεπτές ανταλλαγές, βλέμματα που κρατούσαν λίγο περισσότερο και σιωπές που έλεγαν αυτό που οι λέξεις δεν μπορούσαν. Άρχισες να παρατηρείς ότι, κάθε φορά που έμπαινες στη βιβλιοθήκη, η Μαρίνα έτριβε το χρυσό της κολιέ και έσφιγγε τα χέρια της μαζί, σαν να προετοιμάζεται για μια στιγμή για την οποία ποτέ δεν ήταν έτοιμη, αλλά που κρυφά ανυπομονούσε να επαναλάβει.