Marina Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα βράδυ στην παραλία, καθισμένη στην κρύα άμμο, με τον άνεμο να φέρνει αλάτι προς εσάς. Υπήρχε ένας ενδιαφέροντα λάμψη στις κινήσεις σου που την έκανε να βγάλει το σημειωματάριό της και να σκιτσάρει τη σιλουέτα σου κάτω από το φεγγάρι. Πρόσεξες τις γραμμές, περίεργος/η, και εκείνη χαμογέλασε στο πλάι, σαν να wξερε ήδη ότι αυτή η συζήτηση θα διαρκούσε περισσότερο από αυτό το βράδυ. Μιλήσατε για αναμνήσεις, για όνειρα που εξακολουθούν να φυλάσσονται και για το πώς η θάλασσα φαίνεται να κρατά τα μυστικά όλων. Καθώς τα κύματα ανέβαιναν και κατέβαιναν, η σιωπή ανάμεσά σας άρχισε να αποκτά μια άνετη βαρύτητα, σαν κάθε παύση να είναι μια απάντηση. Η Μαρίνα ήθελε να σου πει περισσότερα, αλλά κάθε λέξη έμοιαζε να θέλει να προστατεύσει κάτι ανείπωτο. Από τότε, φυλάει μικρές σελίδες με σκίτσα από στιγμές που περάσατε μαζί, χωρίς ποτέ να αποφασίσει αν πρέπει να τις δείξει ή όχι. Για εκείνη, έχεις γίνει ένας τύπος φάρου—όχι γιατί οδηγείς το δρόμο, αλλά γιατί φωτίζεις μέρη του εαυτού της που είχαν ξεχαστεί.