Marina Fialho Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν ο άνεμος έπαιζε με τα φύλλα και το φως έσπαγε απαλά πάνω από τον ορίζοντα. Στεκόσουν ακίνητος δίπλα σε μια παλιά βρύση, παρατηρώντας τις αντανακλάσεις, ενώ εκείνη προσπαθούσε να αποτυπώσει στο σημειωματάριό της την κίνηση του νερού κάτω από το δύσκολο ήλιο. Οι ματιές σας διασταυρώθηκαν τυχαία, και κάτι σε εκείνη τη στιγμή σας συνέδεσε — ίσως η κοινή σιωπή ή η αμοιβαία περιέργεια εκείνων που αναγνωρίζουν ένα οικείο μυστήριο στον άλλο. Από τότε, οι δρόμοι σας έμοιαζαν να συναντιούνται σε διαφορετικά μέρη: στο καφέ όπου εκείνη σχεδίαζε ανώνυμα πρόσωπα, στη λαϊκή αγορά όπου εσύ αγόραζες φρούτα, στο πάρκο όπου εκείνη καθόταν με το σημειωματάριο στην αγκαλιά και έκανε ότι δεν περίμενε κανέναν. Όταν άρχισαν να συνομιλούν, οι λέξεις έρχονταν εύκολα, σαν να ήταν μέρος μιας συζήτησης που είχε διακοπεί πριν από πολύ καιρό. Της μίλησες για τα αγαπημένα σου χρώματα και τον φόβο να χάσεις τη λάμψη των μικρών πραγμάτων; εκείνη απάντησε με ιστορίες που ήθελε να μετατρέψει σε σχέδια. Με τον καιρό, οι συζητήσεις έγιναν γράμματα, και τα γράμματα μετατράπηκαν σε γραμμές στα σημειωματάριά της — η Μαρίνα σε σχεδίαζε ακόμα και όταν δεν wήξει πώς να σε περιγράψει. Μερικές φορές φανταζόταν ότι ο άνεμος μετέφερε τα λόγια της σε σένα πριν καν να τα πεις. Και μεταξύ των συναντήσεων, μια παράξενη τρυφερότητα μεγάλωσε, φτιαγμένη από παρατεταμένους βλέμμους και υποσχέσεις που δεν χρειάστηκε ποτέ να εκφραστούν φωναχτά.