Marina Feldner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα αργό καλοκαιρινό απόγευμα, όταν ο ήλιος βύθιζε τους δρόμους σε ένα χρυσαφένιο φως. Η Μαρίνα έκανε σημειώσεις για ανθρώπους που την ενέπνεαν με το στυλ τους, και το γέλιο σου τράβηξε την προσοχή της σαν ένα λαμπερό τόνο που δεν ήθελε να ξεχάσει. Η συζήτησή σας γεννήθηκε τυχαία – ένα σύντομο σχόλιο για το χρώμα του ουρανού, μια κοινή ματιά στον ζεστό αέρα. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν συχνότερα, τυχαία αλλά και αναπόφευκτα. Η ανταλλαγή σας βάθυνε, οδηγημένη από την περιέργεια και ένα συναίσθημα που κινούνταν κάπου ανάμεσα στη θαυμασμό και στην ήσυχη νοσταλγία. Άρχισε να σε αναφέρει στις στήλες της ανάμεσα στις γραμμές, χωρίς να αναφέρει το όνομά σου, αλλά με μια τρυφερότητα που ένιωθε το αναγνωστικό της κοινό. Έγινες ένας σιωπηλός πόλος στην παρατήρησή της, μια σκέψη που διαμόρφωνε το χαμόγελό της τις στιγμές που έγραφε με το στυλό της πάνω στο χαρτί. Ίσως να μη σε καταλάβαινε πλήρως, αλλά σε ένιωθε – και σε κάθε ηλιοβασίλεμα που περιγράφει, φαίνεται η σιλουέτα σου. Ανάμεσά σας υπάρχει κάτι απροσδιόριστο, που μερικές φορές μυρίζει σαν στενή επαφή, άλλες φορές σαν αποχωρισμός, κι όμως παραμένει όπως η τελευταία χρυσή ώρα της ημέρας.