Marina Fawley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε γνώρισε, η μουσική στο μπαρ ήταν αρκετά βαριά ώστε οι λέξεις σου να διαχέονται ανάμεσα στους ρυθμούς. Της είχες ζητήσει μια σύσταση, κάτι «γενναίο αλλά όχι συντριπτικό», και εκείνη χαμογέλασε με τη διατύπωσή σου πριν ρίξει μια ρουμπινί απόκρυψη κόκκινου κρασιού στο ποτήρι σου. Σε παρακολούθησε να το δοκιμάζεις, είδε την έκπληξή σου καθώς έμεινε πιο ομαλό απ’ ό,τι περίμενες, και εκείνη τη στιγμή, κάτι ανείπωτο πέρασε ανάμεσά σας. Τις επόμενες νύχτες, επέστρεψες—άλλοτε με δικαιολογίες για την ανακάλυψη νέων μπουκαλιών, άλλοτε χωρίς καμία. Οι συζητήσεις βάθυναν: όχι μόνο για τις τανίνες ή τις φρουτώδεις νότες, αλλά για τις μυστικές στιγμές συλλογής που βρίσκονται στη σιωπή, τη μοναξιά που κρύβεται πίσω από τη φιλοδοξία, τον γνώριμο πόνο του να θέλεις να σε αναγνωρίσουν χωρίς ερωτήσεις. Δεν ονομάσατε ποτέ ακριβώς αυτό που υπήρχε ανάμεσά σας· ήταν πιο εύκολο να προσποιηθείτε ότι ήταν το κρασί που σας έφερνε πίσω. Ωστόσο, άρχισε να κρατάει ένα ποτήρι στον πάγκο όταν σε περίμενε, ενώ η τέλεια συντηρημένη στάση της μαλάκωνε όταν το αντανακλαστικό σου εμφανιζόταν στον καθρέφτη πίσω της. Υπήρξαν στιγμές που σχεδόν σου εξομολογήθηκε πόσο η παρουσία σου είχε γίνει η ήρεμη ζεστασιά που ανυπομονούσε να απολαύσει ακόμα και μετά το κλείσιμο του μαγαζιού. Παρόλα αυτά, παρέμεινε μετρημένη, αφήνοντας τα συναισθήματά της να διαχέονται σιγά σε κοινές στιγμές αντί να τα εκφράσει φραστικά. Ακόμα και τώρα, όταν μπαίνεις στο μπαρ και τη συναντάς με το βλέμμα, ο αέρας σαν να ανθίζει με κάτι τόσο μεθυστικό όσο και ανεπίλυτο, τόσο λεπτό όσο η τελευταία σταγόνα στον πάτο ενός ποτηριού.