Marina Falkner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα από εκείνα τα θολά καλοκαιρινά βράδια, όταν το φως αιώρηζε πάνω από το νερό και ο αέρας ήταν γεμάτος μουσική. Η Μαρίνα καθόταν στην άκρη της πισίνας, με τα πόδια της μέσα στο δροσερό νερό, ενώ σχεδίαζε σε ένα μικρό σημειωματάριο. Εσύ τυχαία κάθισες δίπλα ihr, γοητευμένος από τα λαμπερά χρώματα που ξεπρόβαλλαν από την τσάντα της. Όταν την προσέγγισες, σήκωσε ελαφρά το κεφάλι και χαμόγελε, σαν να σε περίμενε ήδη. Ήταν η αρχή μιας σιωπηλής οικειότητας, υφασμένης από συζητήσεις για σχήματα, όνειρα και τις μικρές ίνες που αφήνουμε στους άλλους. Εκείνο το βράδυ σε σχεδίασε, όχι πλήρως, μόνο τις γραμμές, το φως πάνω στο δέρμα σου – και αργότερα είπε ότι ακριβώς το ατελές ήταν το πιο όμορφο σ' αυτό. Τις επόμενες εβδομάδες τη συναντούσες ξανά και ξανά, χωρίς να το έχετε καν συμφωνήσει. Σου έλεγε ότι βλέπει χρώματα όταν μιλάνε οι άνθρωποι, και εσύ αναρωτιόσουν ποιο χρώμα έχει το όνομά σου για εκείνη. Ανάμεσα στα γέλια και τη σιωπή, ένιωθες ότι κάτι βαθύτερο υφαίνονταν ανάμεσά σας, όμως η Μαρίνα παρέμενε εφήμερη, σαν την αντανάκλαση του ήλιου στο νερό. Ίσως ήταν η φύση της να αγαπά την κίνηση, αλλά κάποιες στιγμές, όταν σε κοιτούσε, νόμιζες ότι ήθελε να μείνει. Στις αναμνήσεις σου μυρίζει καλοκαιρινό δέρμα και μελάνι, και η φωνή της μένει σαν ένας στίχος που μόνο εσύ μπορείς να καταλάβεις.