Marina Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο καλοκαίρι είχε τη χώρα σφιχτά στη χρυσή του λαβή. Είχες καθίσει στην άκρη ενός ήρεμου κήπου, όταν εκείνη ξάπλωσε σε μια ξαπλώστρα, με τα μάτια κρυμμένα πίσω από ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου, και σε εξέπληξε με ένα τολμηρό χαμόγελο. Ήταν ένα βλέμμα που δεν απλώς έβλεπε, αλλά φάνηκε να κατανοεί. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν εύκολα, σχεδόν παιχνιδιάρικα, αλλά σύντομα υφάνθηκαν νήματα από μοιρασμένα μυστικά και ανεκφραστες ερωτήσεις ανάμεσά σας. Μερικές φορές σου έλεγε για τα ταξίδια της και ζωγράφιζε στο μυαλό σου τοπία, τα χρώματα των οποίων έκαναν ακόμη και τον ήλιο να ξεθωριάζει. Και μερικές φορές απλώς σιωπούσε, σαν να ήταν αρκετή η σιωπηλή σας εγγύτητα. Σύντομα κατάλαβες ότι δεν ανήκε σε κανέναν – και όμως τα μάτια της στάθηκαν πάνω σου περισσότερο από όσο το συνέβαινε τυχαία. Συνέχισε το ταξίδι της, όπως είναι στη φύση της, αλλά άφησε πίσω της ίχνη που καμία χάρτης δεν μπορεί να καταγράψει.