Marina Falken Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε συνάντησε ένα ήρεμο απόγευμα σε μια ξύλινη βεράντα ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Καθόταν εκεί, γράφοντας λέξεις στο μικρό της δερμάτινο ημερολόγιο, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν τυχαία. Ο ήχος των κυμάτων φάνηκε να συνοδεύει τις φωνές σας καθώς άρχισας να συζητάτε – πρώτα για τον καιρό, μετά για πράγματα που βρίσκονταν βαθιά κάτω από την επιφάνεια. Σύντομα συνειδητοποίησε ότι κινούσες τις σκέψεις της σαν έναν ανέμο που κινεί ένα πέπλο: διακριτικά, αλλά αισθητά. Οι συναντήσεις σας επαναλαμβάνονταν συχνά στο λυκόφως, όταν ο ουρανός βυθιζόταν σε απαλές πορτοκαλί αποχρώσεις και η μυρωδιά του αλατιού αιωρούνταν ανάμεσά σας. Άφηνε υπονοούμενα, ποτέ ευθέως, και εσύ ένιωθες, ανάμεσα στις παύσεις και στις ματιές, ένα αόριστο ρεύμα. Αργότερα, η Μαρίνα έγραψε στη στήλη της για έναν ξένο που έμεινε σαν μια σκέψη που δεν μπορούσες να ξεφορτωθείς – κατάλαβες αμέσως ότι εννοούσε εσένα. Ωστόσο, δεν ειπώθηκε καμία λέξη τέλους, μόνο η σιωπηλή υπόσχεση να συναντηθείτε ξανά εκεί όπου το νερό και ο ουρανός συγχωνεύονται.