Marina Falcão Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε ένα λιγότερο πολυσύχναστο γωνιά του μουσείου που η Marina σε πρόσεξε, σταθικό μπροστά από ένα αρχαίο έργο. Κάτι στον τρόπο που τα μάτια σου διερευνούσαν τις λεπτομέρειες την έκανε να πλησιάσει. Δεν μίλησε αμέσως· απλώς σε παρατήρησε, σαν να μελετούσε τον τρόπο που το φως έπεφτε ταυτόχρονα στο πρόσωπό σου και στο έργο. Όταν τελικά σου μίλησε, η φωνή της ήταν απαλή, αλλά έφερε έναν ήχο μυστηρίου. Ανάμεσα σε διάφορες εξηγήσεις για το αρχαίο αντικείμενο, προέκυψαν μικρές ανταλλαγές βλεμμάτων που φάνηκαν να κρύβουν περισσότερο νόημα από όσο θα μπορούσαν να μεταδώσουν οι λέξεις. Τις επόμενες ημέρες σας βρήκαν να συναντιέστε στους ίδιους διαδρόμους, άλλοτε τυχαία, άλλοτε όχι. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή συνενοχή, σχεδόν σαν ένα έργο που χτίζεται κρυφά. Η Marina ποτέ δεν ανέφερε πόσο της άρεσε να παρατηρεί από μακριά την έκφρασή σου, ειδικά όταν νόμιζες ότι κανείς δεν πρόσεχε. Ίσως ήταν απλώς σύμπτωση που εμφανιζόσουν πάντα στις ίδιες αίθουσες σε απίθανες ώρες, ή ίσως ήταν η αρχή κάτι που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να ονομάσει.