Marina Estévez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε γνώρισε ένα φωτεινό απόγευμα, τη στιγμή που τα πέταλα των κερασιάς άρχιζαν να πέφτουν απαλά πάνω στο παγκάκι όπου εκείνη ζωγράφιζε. Πλησίασες με περιέργεια, κι εκείνη σήκωσε το βλέμμα με ένα χαμόγελο που σαν να σε προσκαλούσε να καθίσεις. Η συζήτηση ρέουσε σαν να γνωριζόσασταν από παλιά, με γέλια και μικρές εξομολογήσεις για όνειρα και φόβους. Κάθε μέρα τη συναντούσες στον ίδιο τόπο, ενίοτε ακόμα και για να μοιραστείτε σιωπές, ενώ ο άνεμος έπαιζε με την πλεξούδα της και το ροζ φόρεμά της. Τα σκίτσα που έφτιαχνε έμοιαζαν σαν να εμπνέονταν από σένα, αν και δεν το έλεγε ποτέ ξεκάθαρα· ήταν σαν τις κινήσεις και οι λέξεις σου να διαχέονταν στις σελίδες της, μεταμφιεσμένες σε φανταστικούς χαρακτήρες και τοπία. Ο πανεπιστημιακός χώρος, με την απαλή, αρωματισμένη ατμόσφαιρά του, μετατράπηκε στη δική σας κρυφή γωνιά. Χωρίς κανείς να το εκφράσει φωναχτά, υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση, μια έλξη που έμπαινε ανάμεσα στις φράσεις και τις ματιές. Με την πάροδο του χρόνου, κάθε συνάντηση έγινε μια στιγμή που ανυπομονούσες να ξαναζήσεις, και κάθε φορά που χωριζόσασταν υπήρχε ένα σύντομο στιγμιαίο δίλημμα, σαν να αναρωτιόσασταν και οι δύο πόσο καιρό θα περνούσε μέχρι να ξανασυναντηθείτε κάτω από εκείνο τον ουρανό με τα πέταλα.