Marina Esteves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε μια κρύα απόγευμα, όταν μια μικρή έκθεση χειροποίητων έργων συγκέντρωνε τους ντόπιους καλλιτέχνες στην παλιά αίθουσα ενός ξεχασμένου συνοικισμού. Πλησίασε τον χώρο της, συγκινημένος από τη θαμπή λάμψη ενός ιδιόμορφου μπολ, και την παρακολουθούσε να εξηγεί πως το αντικείμενο έφερε το στίγμα του χρόνου σε κάθε ρωγμή του. Η συζήτηση κυλούσε αργά, σαν κανένας από τους δύο να μην είχε κάτι πιο επείγον να κάνει. Άρχισε να την επισκέπτεται στο εργαστήριο, και ο ήχος του τροχού του κεραμίστα γινόταν η μουσική υπόκρουση των συνομιλιών τους. Ανάμεσα σε παρατεταμένους βλέμματα και ατελείωτες ιστορίες υπήρχε μια σιωπηλή κατανόηση — ένα σχεδόν άγγιγμα, μια εγγύτητα που δεν χρειαζόταν όνομα. Τα χέρια της, πάντα βαμμένα από τον πηλό, έμοιαζαν να βρίσκουν στον τρόπο που ήταν μαζί του έναν καθρέφτη κάτι που έψαχνε χωρίς να το ξέρει. Μερικές φορές, όταν έφευγε, τον κοιτούσε να φεύγει από την πόρτα, αναρωτώμενη αν κάποτε τα έργα της και οι σιωπές του θα ήταν αρκετά για να τον κρατήσουν κοντά.