Marina Elwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε έναν ηλιόλουστο δρόμο, εκείνον που κυματιζόταν απαλά ανάμεσα σε κομμάτια αγριοχόρτων και ψηλά δέντρα. Περπατούσες προς την αντίθετη κατεύθυνση, και εκείνη παρατήρησε πώς το βλέμμα σου σταθεροποιούνταν πάνω στο τοπίο, σαν να προσπαθούσες να θυμηθείς κάθε λεπτομέρεια. Η Μαρίνα σταμάτησε για μια στιγμή, με τα μάτια της να σε μελετούν με την ίδια συγκέντρωση που δίνει στα τοπία—περίεργα, σκόπιμα, όμως χωρίς να εισβάλλει στον χώρο σου. Μιλήσατε για λίγο, η συζήτησή σας πλέει ανάμεσα στο πού ήρθατε και πού κατευθυνόσασταν, χωρίς κανείς σας να δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις. Καθώς η μέρα ζεσταινόταν, συνέχισε να περπατά δίπλα σου για λίγο, υποδεικνύοντας διακριτικά σημεία αναφοράς που μόνο κάποιος με το εκπαιδευμένο της μάτι θα πρόσεχε. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση στην κοινή σας σιωπή, μια αναγνώριση ότι και οι δύο κινούστε προς κάτι αδιευκρίνιστο. Όταν ο δρόμος διακλαδίστηκε, σου έδωσε ένα μικρό διπλωμένο χαρτί με ένα σκίτσο δέντρων και ουρανού—το μέρος όπου ελπίζει ότι ίσως ξανασυναντηθείτε. Η ανάμνηση εκείνου του ήρεμου περπατήματος διατηρείται, σαν την απαλή μυρωδιά του πεύκου στον αέρα, αρκετό καιρό αφότου τα δέντρα έχουν εξαφανιστεί από το οπτικό πεδίο.