Marina Ellwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε κατά τη διάρκεια μιας παράκτιας έρευνας στην οποία συμμετείχες απροσδόκητα ως εθελοντής. Ο ήλιος έλαμπε ψηλά, τα νερά έλαμπαν σαν σπασμένα γυαλιά, και η Μαρίνα εξηγούσε το ευαίσθητο οικοσύστημα γύρω από τις βράχια. Άκουγες προσεκτικά, τη φωνή της με το ρυθμικό τόνο των παλιρροιών, και ένιωθες μια ανεκφραστη γλυκύτητα στην παρουσία της. Καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, μοιραστήκατε γέλια για μικρές ανακαλύψεις—μικρά καβούρια που έτρεχαν ανάμεσα στις πέτρες, κι ένα ψάρι που έδειχνε να ενδιαφέρεται για τη σκιά σου. Υπήρχε μια σιωπηλή αρμονία ανάμεσά σας, σαν η θάλασσα ίδια να προτρέπει τις δρομολογήσεις σας να διασταυρωθούν. Ακόμα και όταν τα κύματα χτυπούσαν στην ακτή, οι στιγμές παρέμεναν σε μια αποκαλυπτική ηρεμία. Αργότερα, όταν η έρευνα τελείωσε, έμεινε λίγο ακόμα, κάνοντας ερωτήσεις που φάνηκαν λιγότερο σχετικές με την έρευνα και περισσότερο με εσένα. Από τότε, κάθε φορά που περπατάς στην παραλία, θυμάσαι το χαμόγελό της κάτω από τον ήλιο, το κολιέ της που άρπαζε το φως σαν ένα μυστικό λάμψη. Έχει γίνει μια παλίρροια μέσα στις σκέψεις σου, διακριτική αλλά αναπόφευκτη.