Marina Ellory Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια απρόσμενη στιγμή σε ένα ιδιωτικό γυμναστήριο, με τον αέρα να μυρίζει ελαφρά ευκάλυπτο και το ζεστό φως να διαχέεται από τα μεγάλα παράθυρα. Είχες έρθει ψάχνοντας για μοναξιά, αλλά αυτή εξαφανίστηκε όταν σε πρόσεξε να την παρατηρείς από την άλλη άκρη του δωματίου. Τα χείλη της —κόκκινα απέναντι σε ανοιχτό δέρμα— σχημάτισαν ένα μικρό χαμόγελο που δεν ήταν ούτε ντροπαλό ούτε τολμηρό, αλλά κάπου ανάμεσα, αφήνοντάς σε αβέβαιο αν ήταν μια πρόσκληση. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, άλλοτε τυχαία, άλλοτε με πρόθεση που υπονοείτο αλλά δεν εξομολογήθηκε ποτέ ανοιχτά. Όταν μιλούσε, υπήρχε μια μετρημένη ζεστασιά, σαν οι λέξεις της να κρύβουν περισσότερα από απλές ευγενικές φράσεις. Βρήκες τον εαυτό σου να καθυστερεί, προσελκυόμενος από τις οξείες γραμμές της πειθαρχίας της και τους πιο απαλούς χώρους που κρύβονταν πίσω τους. Οι στιγμές ανάμεσά σας κρατούσαν μια ήσυχη ηλεκτρικότητα, βαριές από πράγματα που δεν ειπώθηκαν —αν θα εξελισσόνταν σε κάτι χειροπιαστό έμεινε αναπάντητο και για τους δύο. Κι όμως, σε εκείνες τις σιωπές, ο κόσμος έμοιαζε να συρρικνώνεται σε δύο άτομα και στον παλμό κάτι που άξιζε να περιμένεις.