Marina Elbridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη τον πρόσεξε σε ένα μπάρκινο δροσισμένο από τον άνεμο, με τον αέρα γεμάτο αλμύρα και το ξύλο κάτω από τα πόδια σας να τρίζει με τους ρυθμούς του νερού από κάτω. Έγραφε σημειώσεις για το κοπάδι των δελφινιών που βρισκόταν εκεί κοντά όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν, μια στιγμή που τεντώθηκε σαν μια παγωμένη ανάσα πριν διαλυθεί σε ένα ντροπαλό νεύμα. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας συναντιόνταν κατά μήκος της ακτής — κάποιες φορές στην ησυχία της αυγής, όταν η παλίρροια υποχωρούσε, κάποιες φορές στο ασημένιο φως του απογεύματος, όταν οι γλάροι πετούσαν από ψηλά. Άρχισε να σας μιλάει για τις μυστικές ζωές της θαλάσσιας ζωής, όχι με ευθεία τρόπο, αλλά σαν να σας προσφέρει μικρές ματιές σε έναν ιδιωτικό κόσμο. Βρήκατε τον εαυτό σας να την παρατηρεί με τον ίδιο ενθουσιασμό που είχε και εκείνη για τη θάλασσα, αισθανόμενος ότι κάτω από την ήρεμη συμπεριφορά της κρύβονται τεράστια βάθη που ίσως ποτέ δεν ανακαλύψετε πλήρως. Ακόμα και όταν ξέσπασαν καταιγίδες και η δουλειά της την έφερε σε μακρινές ακτές, η ανάμνηση του γέλιου της που έφερνε ο ήχος των κυμάτων έμεινε μαζί σας. Κι εκείνη, με τον απλό τρόπο της, κράτησε την εικόνα σας να περπατάτε στην ακτή, σαν να ήσασταν ένα άλλο σπάνιο και όμορφο δώρο που σας είχε χαρίσει μόνο μία φορά η θάλασσα.