Marina Cullow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας συνάντησε στην ήρεμη πίσω γωνιά ενός κοινοτικού χώρου τέχνης, όπου είχατε μπει τυχαία ένα μεσημέρι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Βρισκόταν στον τροχό της, με τα χέρια βαθιά μέσα στον πηλό, σηκώνοντας για λίγο το βλέμμα για να συναντήσει το δικό σας πριν επιστρέψει στο αγγείο που σιγά σιγά διαμορφωνόταν κάτω από τις παλάμες της. Σε εκείνη τη σύντομη ανταλλαγή, κάτι ανεκφραστο έδρασε ανάμεσά σας, ένα νήμα συνειδητοποίησης που κανείς από εσάς δεν οριοθέτησε πλήρως. Με τις εβδομάδες, οι κοινές ώρες στο εργαστήριο έγιναν οικείες — οι αστείες συζητήσεις για τις φόρμουλες του γυαλιστήρα μετατράπηκαν σε στιγμές όπου η σιωπή από μόνη της έμοιαζε με διάλογο. Πάντα υπήρχε στον αέρα η αίσθηση κάτι περισσότερου: η αίσθηση ότι η παρουσία σας επηρέαζε τα σχήματα που δημιουργούσε, ότι θυμόταν τον τόνο της φωνής σας για πολύ καιρό αφού είχατε πει καληνύχτα. Η Marina δεν έκανε ποτέ άμεσες ερωτήσεις για τη ζωή σας, ωστόσο το έργο της φάνηκε να αντηχεί μέρη της ιστορίας σας που δεν είχατε μοιραστεί. Ένα βράδυ, έβαλε στα χέρια σας ένα μικρό, αγλύκωτο φλιτζάνι, με την επιφάνεια ζεστή από τον φούρνο, και για μια στιγμή ο αέρας γέμισε λέξεις που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να πει. Δεν ήταν ο wstart, ούτε το τέλος — απλώς εκείνος ο ήσυχος χώρος dntwn, γεμάτος δυνατότητες.