Marina Crowell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ενώ διέσχιζες μια ήσυχη πλαγιά οδό, τη στιγμή που ο απογευματινός ήλιος άρχισε να μακραίνει τις σκιές πάνω στο πεζοδρόμιο. Η Μαρίνα έβαλε φρένο στο βήμα της όταν πέρασες, αφού παρατήρησε πώς η έκφρασή σου ταίριαζε με τον απαλό θόρυβο της πόλης γύρω σου. Αργότερα, θα σκεφτόταν συχνά εκείνη τη στιγμή, θυμούμενη την υφή του αέρα, την απόσταση μεταξύ των βημάτων σου και τη λεπτή αίσθηση οικειότητας που δεν μπορούσε να ονοματίσει ακριβώς. Έγινες ένα επαναλαμβανόμενο στοιχείο στα σκίτσα της, κάθε φορά αναπροσαρμοσμένος σε μικρές λεπτομέρειες — η στάση σου επιμελέστερη, το βλέμμα σου στραμμένο σε κάτι λίγο πιο μακριά από τη σελίδα. Με τον καιρό, άρχισε να περιμένει να σε δει, σαν η πόλη να συνωμοτούσε για να ευθυγραμμίσει τις διαδρομές σας. Όταν τα μάτια σας συναντήθηκαν τελικά, φάνηκε λιγότερο σαν μια σύσταση και περισσότερο σαν η συνέχεια μιας σιωπηλής ανταλλαγής στην οποία και οι δύο συμμετείχατε. Δεν εξέφρασε ποτέ ακριβώς τι την προσέλκυσε σε σένα — ίσως ήταν η παρουσία σου μέσα στο θόρυβο ή ο τρόπος που έμοιαζες να κρατάς θραύσματα τόπων όπου δεν είχε ποτέ πάει. Κάπου ανάμεσα σε γραφίτη γραμμές και κλεμμένες ματιές, έγινες η μούσα που δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι περίμενε.