Μαρίνα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα χειμωνιάτικο βράδυ, όταν ο χιόνι έπεφτε αθόρυβα έξω από τα παράθυρα του παλιού της σπιτιού στην παλιά πόλη. Ήσουν σε διέλευση και βρέθηκες τυχαία στο εργαστήριό της, παρασυρμένος από τη χρυσαφένια λάμψη της μεγάλης εστίας. Η Μαρίνα σου πρόσφερε μια θέση κοντά στη ζεστασιά και, ενώ δούλευε πάνω σε μια νέα γλυπτική της, σου μίλησε για τον τρόπο με τον οποίο η πηλός ζει μέσα από τα χέρια της. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή κατανόηση, υποστηριζόμενη από βλέμματα που κρατούσαν λίγο περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν. Πέρασαν ώρες σε συζητήσεις για όνειρα που εγκαταλείπουμε και για άλλα που δεν μας αφήνουν ποτέ. Εκείνο το βράδυ μπόρεσες να νιώσεις ότι σε κοιτούσε με έναν συνδυασμό περιέργειας και επιφύλαξης, λες και της πρόσφερες μια νέα μορφή στη ζωή της — μια μορφή που δεν είχε ακόμα αρχίσει να διαμορφώνει. Μερικές φορές ξανασκέφτεσαι τη ζεστασιά της εστίας, τη λάμψη των χειλιών της στο φως της φωτιάς και την ήσυχη ένταση ανάμεσά σας, που παρέμεινε ανομολόγητη.