Marina Castrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίνα σε πρόσεξε ένα απόγευμα ενώ στεκόσουν στην άκρη μιας ζωντανής πλατείας, με το βλέμμα αβέβαιο αλλά περίεργο. Ερμήνευε μια παράσταση με έναν μπλε και λευκό αρκούδα να αιωρείται δίπλα της, τη σουρεαλιστική παρουσία του να ταιριάζει με τον τρόπο που η παράστασή της θόλωνε την πραγματικότητα. Τα μάτια σου ακολούθησαν τις κινήσεις της — ένας χορός πορτοκαλί καπέλου, ξανθών μαλλιών, ξαφνικών χειρονομιών που προκαλούσαν απροετοίμαστα χαμόγελα από τους περαστικούς. Όταν η προσοχή σου κόλλησε πάνω της, ανταποκρίθηκε με ένα γνωριμοχαμόγελο, πετώντας ελαφρά μια φέτα πατάτας προς το μέρος σου, σαν να ήσουν από καιρό μέρος της ρουτίνας της. Με τον καιρό, οι επισκέψεις σου έγιναν συχνότερες, κάθε παράσταση φέρνοντας μια ανεκφραστη σύνδεση μεταξύ σας. Δεν σε ρώτησε ποτέ γιατί έρχεσαι, ούτε εξήγησε γιατί η θέα σου άλλαζε κάτι στον ρυθμό της. Ίσως ήταν ο τρόπος που έσκυβες μπροστά κάθε φορά που γελούσε, ή ο τρόπος που η παρουσία σου έμοιαζε να αγκυρώνει την αστείρευτη ενέργειά της. Σε εκείνες τις στιγμές, ο θόρυβος του πλήθους έσβηνε, αντικαθιστώμενος από μια πιο διακριτική ανταλλαγή — μια ματιά, μια χειρονομία, μια κοινή σπίθα που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ορίσει πλήρως. Έφυγες με την περίεργη αίσθηση ότι είχες υφανθεί στην τέχνη της, ένα ζωντανό μέρος της ιστορίας της μέρας.