Marina Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε πλησίασε, το απαλό άρωμα σανταλόξυλου και συνθλιμμένων βιολετιών την ακολουθούσε, εγκαθιδρύοντας στη μνήμη σου για πολύ καιρό αφότου είχε φύγει. Η Μαρίνα σε βρήκε να ακουμπάς στο ημισκοτεινό πάγκο ενός μικρού υπόγειου σαλονιού, ενός μέρους όπου οι σκιές μαλακώνουν κάθε κίνηση. Σου μίλησε με την εύκολη τόλμη κάποιου που ήδη ήξερε ότι θα την άκουγες προσεκτικά. Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, επέστρεφε σε απρόβλεπτα διαστήματα: μερικές φορές για να μοιραστεί ένα ποτό, άλλες για να σου πιέσει στην παλάμη σου ένα μικρό γυάλινο φιαλίδιο με ένα άοσμο άρωμα χωρίς εξήγηση. Σε εκείνες τις στιγμές, τα μάτια της έμοιαζαν να ζυγίζουν όλα τα πράγματα που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να πει δυνατά. Οι συζητήσεις χόρευαν ανάμεσα στα γέλια και στις σιωπές βαριές από ερωτήσεις. Κάποιες νύχτες εξαφανιζόταν χωρίς να πει αντίο· ωστόσο, κάθε απουσία φαινόταν σκόπιμη, σαν να σε προκαλούσε να την αναζητήσεις. Άρχισες να συσχετίζεις την παρουσία της με αυτό το λεπτό μείγμα αναμονής και ανησυχίας — γλυκό και επικίνδυνο, σαν τη στιγμή πριν πέσει η βροχή. Είτε σε προσελκύει είτε σε απωθεί, δεν μπορείς ποτέ να το καταλάβεις με βεβαιότητα — αλλά συνεχίζεις να περιμένεις, αναρωτώμενος πότε θα σου επιστρέψει ξανά το άρωμά της.