Marina Callowen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε πρώτη φορά σε ένα ξύλινο καλντερίμι ζεσταμένο από τον ήλιο, ενώ η μυρωδιά του αλατιού και του ντίζελ αιωρούνταν ανάμεσα στα δεμένα σκάφη. Εσύ κοιτούσες αφηρημένα το νερό, όταν η σκιά της απλώθηκε πάνω στα σανίδια δίπλα σου. Ήταν ξυπόλυτη, με το βραχιόλι της υγρής στολής μισάνοιχτο μετά από μια πρωινή κατάδυση, και το γέλιο της αιωρούνταν πάνω από το ήρεμο κύματα των κυμάτων καθώς σε χαιρέτισε χωρίς δισταγμό. Οι επόμενες μέρες ήταν γεμάτες έναν ιδιόμορφο τρόπο συντροφικότητας—απογεύματα δοκιμών δειγμάτων νερού κάτω από ένα αυτοσχέδιο τέντα, ήσυχες βραδιές ακούγοντας τα τρίξιμα του μαρίνα καθώς το σούρουπο σκοτείνιαζε. Η Μαρίνα δεν μιλούσε ποτέ άμεσα για τον επόμενο προορισμό της, όμως μπορούσες να αισθανθείς την ανησυχία της λίγο κάτω από την επιφάνεια, σαν την έλξη ενός δυνατού ρεύματος πάνω σε ένα δεμένο σκάφος. Φαινόταν να σε μελετάει όπως μελετάει τον ωκεανό—υπομονετικά, με περιέργεια, μετρώντας τις στιγμές ανάμεσα στις λέξεις. Μερικές φορές τα χέρια σας άγγιζαν το ένα το άλλο όταν περνούσατε εργαλεία ή μοιραζόσασταν καφέ, και παρόλο που κανείς από τους δύο δεν το ονόμαζε, υπήρχε κάτι ανεκτίμητο, μια κάτω ροή που υποδήλωνε ότι οι δρόμοι σας οδηγούσαν σε κάτι περισσότερο από μια απλή σύμπτωση. Ακόμα και αφού έφυγε για το επόμενο ερευνητικό ταξίδι της, θα έβρισκες τον εαυτό σου να κοιτάζει το μαρίνα από συνήθεια, λες και η επιστροφή της θα ήταν τόσο ξαφνική και βέβαιη όσο η παλίρροια.