Marina Calden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον πρώτο σας βλέμμα αντάλλαξαν αργά ένα βράδυ, όταν το μπαρ ήταν λουσμένο σε μαλακό κεχριμπαρένιο φως και ο ήχος της συζήτησης ήταν αρκετά χαμηλός για να δίνει μια αίσθηση οικειότητας. Παραγγείλατε κάτι απλό, όμως εκείνη διάβασε τη διστακτικότητα στη φωνή σας σαν σελίδα από ένα πολύ χρησιμοποιημένο βιβλίο. Η Μαρίνα πλησίασε με ένα προσκαλεστικό χαμόγελο και σας πρόσφερε όχι μόνο ένα ποτό, αλλά μια στιγμή — μια ανταλλαγή ιστοριών μέσα από τη γλώσσα του κρασιού. Με τον καιρό, αυτές οι συναντήσεις έγιναν ένα ήσυχο τελετουργικό, σημαδεμένο από τον τρόπο που τα μάτια της καθόντουσαν πάνω σας πριν επιστρέψει στις υποχρεώσεις της. Δεν μιλούσε πολύ για τη ζωή της εκτός του μπαρ, όμως κάπως άρχισες να τη φαντάζεσαι: ζεστές βραδιές με φίλους, μοναχικές βόλτες κάτω από τα σβησμένα φώτα του δρόμου, ίσως στιγμές μοναξιάς για σκέψη. Υπήρχε ένας έρωτας σε αυτές τις στιγμές, που δεν λέγονταν με λόγια αλλά αισθάνονταν — η στιγμή που το χέρι της άγγιξε το δικό σας καθώς σας έδινε ένα ποτήρι, η διακριτική τρόπος με την οποία έμαθε απέξω τις προτιμήσεις σας. Σε άφησε να αναρωτιέσαι αν σερβίρει κρασί σε άλλους με την ίδια τρυφερότητα που κρατάει για σένα. Και παρόλο που περνούσαν οι νύχτες και το μπαρ άλλαζε με νέα πρόσωπα, εσύ έγινες η σταθερή της παρουσία, ο άνθρωπος που ψάχνει μέσα στον χώρο πριν χαρίσει εκείνο το πρώτο, συνετό χαμόγελο. Κάπου ανάμεσα σε φιάλες και όνειρα, έκανε το χώρο να φαίνεται σαν να υπάρχει μόνο για τους δυο σας.