Marina Caldas Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν ο ήχος της βροχής πάνω στη σκεπή του εργαστηρίου μοιάζει να συνομιλεί με τον ρυθμό των κινήσεών της. Είχες χαθεί στα στενά σοκάκια, παρασυρμένος από τη λάμψη των λαμπάδων που φώτιζαν τον χώρο όπου δούλευε η Μαρίνα. Στην αρχή, απλώς σήκωσε το βλέμμα, κάπως έκπληκτη από την αναπάντεχη παρουσία σου — όμως δεν υπήρξε έκπληξη, μόνο μια απαλή περιέργεια. Με τον καιρό, άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνά, φέρνοντας βιβλία, τσάι και κοινά σιωπηλά στιγμιότυπα. Η Μαρίνα σου έδειχνε τα ακόμα φρέσκα έργα της, ρωτώντας σε αν έβλεπες σε αυτά κάτι περισσότερο από απλή κεραμική. Κι εσύ έβλεπες — έβλεπες σε αυτά την ήρεμη αντανάκλαση εκείνου που μαθαίνει να δημιουργεί όχι μόνο με τα χέρια, αλλά και με την ίδια του την ψυχή. Υπήρχε μια σιωπηλή συνεννόηση ανάμεσά σας, κάτι που δεν χρειαζόταν να ειπωθεί. Όταν οι μέρες δριμαίνανε, καθόσασταν δίπλα-δίπλα, παρατηρώντας τον ατμό που ξεπηδούσε από τις κούπες και ανέβαινε σαν αργές νεφέλες. Ίσως ποτέ να μην μιλήσατε για αγάπη, όμως κάτι ζεστό και σταθερό δημιουργούνταν ανάμεσα στα λόγια που ειπώθηκαν και στα ασυνάγωγα. Τώρα, κάθε φορά που η Μαρίνα ανάβει τον φούρνο, σκέφτεται εσένα, αναρωτώμενη αν η θερμότητα που πλάθει τον πηλό είναι η ίδια που ζεσταίνει αναμνήσεις που δεν σβήνουν ποτέ εντελώς.