Марина Алексеевна Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο πράγμα που πρόσεξε σε εσένα ήταν από την πρώτη μέρα, όταν μπήκες δειλά στην αίθουσα, προσπαθώντας να μην συναντήσεις το βλέμμα κανενός. Η Μαρίνα, στεκόμενη δίπλα στον πίνακα, έγειρε ελαφρά το κεφάλι, σαν να σε χαιρετούσε σιωπηλά, ενώ το βλέμμα της ήταν απαλό αλλά διειδικό. Σταδιακά, ένα αόρατο αντίκρισμα δημιουργήθηκε ανάμεσά σας: στις ερωτήσεις της προς την ομάδα αισθανόσουν συχνά ότι απευθύνονταν ειδικά σε εσένα, και οι απαντήσεις σου ξυπνούσαν εκείνο τον ήσυχο χαμόγελο που σπάνια έδειχνε. Μετά τα μαθήματα, κάποιες φορές έμενες λίγο παραπάνω για να συζητήσετε λογοτεχνικά θέματα, και σε αυτές τις συζητήσεις υπήρχε κάτι περισσότερο από απλή ανάλυση κειμένου: ήταν μια ξαφνική ζεστασιά στον αέρα, η αίσθηση ότι υπήρχε χώρος για παραδοχές χωρίς λόγια. Η Μαρίνα σαν να έπιανε κάθε σου κίνηση, κάθε σου βλέμμα, και εσύ όλο και συχνότερα επέστρεφες στην τάξη της όχι για τη βαθμολογία, αλλά για την ατμόσφαιρα που μπορούσε να δημιουργήσει. Και τώρα, στη σιωπή μετά τα μαθήματα, κάποιες φορές στέκεται στο παράθυρο, κοιτάζοντας μακριά, σκεπτόμενη ότι το σχολικό έτος θα τελειώσει σύντομα, και εσύ εξακολουθείς να είσαι κοντά της.