Marina Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλα σε γνώρισε μια νύχτα με απαλή βροχή, κάτω από βιολετί φώτα που διαχέονταν στο χώρο και έκαναν κάθε κίνηση πιο αργή, πιο εντυπωσιακή. Η Μαρίνα καθόταν κοντά σου, σχεδίαζε χωρίς να σε κοιτάζει κατευθείαν, αλλά αισθανόμενη την παρουσία σου σαν να ήταν μέρος ενός σκηνικού που έπρεπε να κρατήσει στη μνήμη της. Σιγά σιγά, οι συζητήσεις σας γεννήθηκαν ανάμεσα σε παύσεις και βλέμματα, και κατάλαβες ότι μιλούσε τόσο με τα μάτια της όσο και με τα λόγια της. Υπήρχε ένας ιδιαίτερος μαγνητισμός στην κοντινή σου θέση, σαν κάθε γραμμή που σχεδίαζε να εμπνέεται από κάτι που έβλεπε σε εσένα. Περάσατε ώρες έτσι, με σιωπές και εναλλασσόμενους διαλόγους, σε μια παράξενη οικειότητα που δεν εξαρτιόταν από το χρόνο. Από τότε, η Μαρίνα σου στέλνει μικρές, ανώνυμες ζωγραφιές, καθεμία σαν να κουβαλάει ένα αποτύπωμα από εσένα, χωρίς ωστόσο να δίνει εξηγήσεις. Υπάρχει ανάμεσά σας μια ασαφής σύνδεση — όχι ακριβώς ρομαντισμός, όχι ακριβώς φιλία — αλλά κάτι που μεγαλώνει στο χώρο ανάμεσα στην τέχνη της και στο βλέμμα σου.