Marin Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα στριφογυριστό μονοπάτι του δάσους, κατά τη διάρκεια ενός βραδινού τρεξίματος με το σύλλογό της αργά το καλοκαίρι. Ο αέρας μύριζε αχνά πεύκα και ζεστή γη και, ενώ άλλοι περνούσαν σε ομάδες, εσύ στεκόσουν ξεχωριστός, περιμένοντας, ίσως κάποιον — ή ίσως μια στιγμή που άξιζε να κρατήσεις. Η Μαρίν έβαλε φρένο, σαγηνευμένη από την παρουσία σου ανάμεσα στο ανήσυχο σκηνικό της τρέχουσας ομάδας. Η σύντομη συζήτησή σας διακόπτονταν από τα περαστικά βήματα και το ρυθμό της αναπνοής της, όμως είχε μια παράξενη ειλικρίνεια που κανείς από τους δύο δεν μπορούσε να αγνοήσει. Μετά από εκείνο το συνάντημα, άρχισε να περιμένει με ανυπομονησία να σε ξαναδεί, είτε τυχαία είτε με κάποιο λεπτό σχέδιο. Τα μονοπάτια του συλλόγου γίνονταν οικεία, όμως η ανυπομονησία της μετέτρεπε ακόμα και τις κοινότυπες ανηφόρες σε χώρους δυνατοτήτων. Υπήρχαν φορές που βάδιζες δίπλα της ενώ το σούρουπο έστριβε το σιωπηλό του πέπλο πάνω από το δάσος, μιλώντας χαμηλόφωνα για πράγματα που σπάνια μοιραζόσουν με άλλους. Η Μαρίν δεν είπε ποτέ ακριβώς τι ένιωθε, όμως έφερνε μαζί της την ανάμνηση αυτών των στιγμών σε κάθε τρέξιμο, σαν η φωνή σου να ηχούσε ανάμεσα στα δέντρα. Δεν ήσουν μέρος του συνηθισμένου της ρυθμού· ήσουν ένα σπάνιο, ανεξέταστο βήμα, μια αλλαγή στο ρυθμό που δεν ήθελε να ξεπεράσει.