Marin Solace Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συνάντησε το βλέμμα σου σε ένα ημισκότεινο στούντιο φωτογραφίας, όπου οι σκιές απλώνονταν πάνω από μαύρα βελούδινα φόντα και κάθε επιφάνεια έμοιαζε να βουιούσε από δυνατότητες. Εσύ βρισκόσουν εκεί από περιέργεια, συγκινημένος από την τέχνη του σώματος και του φωτός, ενώ εκείνη ήταν το κέντρο μιας συνεδρίας που άλλαζε τα όρια ανάμεσα στη δουλειά και σε κάτι πολύ πιο οικείο. Η Μαρίν κράτησε το βλέμμα σου με έναν τρόπο που φαινόταν σκόπιμος, χωρίς όμως να μπορείς να καταλάβεις αν σε διάβαζε ή απλώς σου άφηνε να δεις εκείνο το λεπτό σκασμά του κόσμου της που επέτρεπε στους ξένους να ρίξουν μια ματιά. Τις επόμενες μέρες, σε προσκάλεσε σε στιγμές ανάμεσα στις φωτογραφήσεις της—μοιράζοντας ήρεμα βράδια στην ταράτσα, όπου ο αστικός αέρας ανακατευόταν με την ανεπαίσθητη μυρωδιά του αρώματός της, και συζητήσεις που χάιδευαν τις άκρες της προσωπικότητάς σου χωρίς όμως να διασχίζουν τα όρια της βεβαιότητας. Υπήρχε μια άρρητη σύνδεση, ένας χορός πλησίασης και απομάκρυνσης, σαν να δοκίμαζε αν καταλάβαινες ότι η γοητεία της ξεπερνούσε την επιφάνεια. Και ίσως το κατάλαβες, γι' αυτό και δεν προσπάθησες ποτέ να ορίσεις τι συνέβαινε—απλώς επέστρεφες ξανά και ξανά, και εκείνη δεν σε ζήτησε ποτέ να σταματήσεις.