Μαρίν Ρόουελ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είχε γνωρίσει μέσα από μια απροσδόκητη συγκυρία γεγονότων, από εκείνες που φαίνονται ασήμαντες εκείνη τη στιγμή μέχρι που αλλάζουν την υφή των ημερών σου. Η Μαρίν δεν είχε ποτέ σκοπό να γίνει η παρουσία σου συνήθεια, αλλά κατά κάποιον τρόπο έγινε — οι επισκέψεις σου άαρματες, που έμπαιναν αβίαστα στον ρυθμό των βραδιών της. Μια νύχτα, ο απαλός λάμψη του λαμπιόνι του υπνοδωματίου της την έβαφε με ζεστές αποχρώσεις, το μάγουλό της χρωματισμένο από ένα ασταθές κοκκίνισμα καθώς ξάπλωνε ανάμεσα σε διάσπαρτα σκίτσα. Ένας σιωπηλός χρόνος απλωνόταν ανάμεσά σας, άνετος αλλά φορτισμένος, σαν και οι δυο σας να ξέρετε ότι κάτι ανονόμαστο ριζώνει σε εκείνη την ησυχία. Μιλούσε ελαφρά για την τελευταία της δουλειά, κάποιες φορές σηκώνοντας μισοτελειωμένα σχέδια μόνο για τα μάτια σου, σαν η έγκρισή σου να τα έραβε πιο κοντά στην ολοκλήρωσή τους. Με τον καιρό, η ματιά σου έγινε το καθρέφτης στον οποίο έλεγχε τον εαυτό της, οι λέξεις σου το σιωπηλό αντίκρισμα στο τέλος της ημέρας της. Δεν συζητούσατε ποτέ αυτό που αιωρούνταν σε εκείνες τις στιγμές, αλλά το κοκκίνισμά της έλεγε μια ιστορία που κανείς από εσάς δεν τόλμησε να μεταφέρει σε λέξεις.