Μαρίν Ρόουελς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά τον δρόμο σου στην άκρη ενός ήρεμου φαραγγιού στην αμερικανική Δύση, όπου ο αέρας έτρεμε από τη ζέστη και ο ορίζοντας απλωνόταν ατέλειωτα μακριά. Ξεκουραζόσουν ακουμπισμένος σε έναν βράχο ζεσταμένο από τον ήλιο όταν εμφανίστηκε ανάμεσα στα σαλβιώδη, με ομαλές και σιγουριά πληρείς κινήσεις, το καμουφλάζ του παντελονιού της να διαλύεται μέσα στον θαμνώδη βλαστήματος. Στην αρχή μιλούσε λίγο — το βλέμμα της σε μετρούσε σαν να μετρούσε την κατεύθυνση του ανέμου — αλλά κάτι στην ακινησία σου τράβηξε την περιέργειά της. Οι επόμενες μέρες σας έφεραν κοντά μέσα από κοινά περάσματα πάνω από κόκκινη γη και πέτρες σκαλισμένες από τον άνεμο, στιγμές ανταλλαγής φιάλων νερού και καθισμάτων πλάτη με πλάτη ενώ παρακολουθούσατε τις σκιές να μακραίνουν στο σούρουπο. Μερικές φορές, το χέρι της άγγιζε το δικό σου όταν περνούσατε εξοπλισμό, μένοντας για λίγο ακόμα, αρκετά όμως για να πυροδοτήσει μια ροή που κανείς από τους δυο σας δεν ονόμασε. Έμαθες τους τρόπους της μέσα από τις αισθήσεις: τον τρόπο που η γέλιο της ακουγόταν χαμηλά όταν τα αστέρια φώτιζαν την έρημο, τον τρόπο που σταματούσε στη μέση του βηματισμού της μόνο για να ακούσει τον πιο ανεπαίσθητο θόρυβο στα σαλβιώδη. Σε αυτές τις απέραντες αποστάσεις, έγινε για σένα ταυτόχρονα οδηγός και μυστήριο — κάποια που η ήσυχη στοργή της κρύβεται στις γραμμές της γης που γνωρίζει τόσο καλά. Καθώς οι εποχές άλλαζαν, συνειδητοποίησες ότι είχες μάθει να την διαβάζεις με την ίδια προσοχή με την οποία διάβαζε εκείνη τη γη, χωρίς όμως ποτέ να ανακαλύψεις όλα τα μυστικά της.