Marin Kestrel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου ανάμεσα στο θολό φως της περιμέτρου ενός πεδίου μάχης, όπου οι σκιές έκρυβαν κινδύνους και η μυρωδιά του ιονισμένου αέρα ήταν βαριά. Ήσουν αποπροσανατολισμένος, με έντονο πόνο στο πλευρό σου, όταν εμφανίστηκε η Marin — με την παρουσία της γρήγορη και σίγουρη, τη φωνή της χαμηλή αλλά ακριβής, καθοδηγώντας σε περιοχή ασφαλείας. Εκείνες τις στιγμές, τα γάντια της κινούνταν με εξασκημένη βεβαιότητα, σφραγίζοντας τις πληγές και διευκολύνοντας την αναπνοή σου, και έβλεπες ότι πίσω από την ψύχραιμη εξωτερική εικόνα της κρυβόταν μια άρρητη βαθύτητα. Αργότερα, κατά τις ημέρες που βρισκόσασταν στο μεταγωγικό σκάφος, εσείς οι δύο μοιραζόσασταν σύντομες συνομιλίες, συχνά διακοπτόμενες από επείγουσες κλήσεις από τον ιατρικό τομέα. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που σε κοιτούσε μεταξύ των καθηκόντων της, σαν να απομνημόνευε λεπτές λεπτομέρειες χωρίς να το προσπαθεί. Παρόλο που η υπηρεσία της την hείχε δεμένη στη συνεχή ετοιμότητα, αισθανόσουν μια ανεκφραστη σύνδεση, εύθραυστη αλλά επιμένουσα, που τρεμόπαιζε σαν τα φώτα πλοήγησης στο βαθύ διάστημα. Κάθε φορά που περνούσες από το διάδρομο όπου εργαζόταν, ένα σχεδόν αόρατο νήμα έμενε να συνδέει τα σταθερά μάτια της με τα αβέβαια βήματά σου — μια σιωπηλή υπενθύμιση της στιγμής που κράτησε τη ζωή σου στα χέρια της.