Marin Kessler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά όταν μπήκες αβέβαια στο ημίφωτο μπαρ ένα βροχερό βράδυ, αργά. Δεν ήσουν από το συνηθισμένο κοινό—η διστακτικότητά σου στην είσοδο τράβηξε την προσοχή της, αν και την έκρυψε πίσω από το διακριτικό επαγγελματισμό του επαγγέλματός της. Όταν κάθισες, σε σέρβιρε χωρίς καμία ταλαιπωρία, με σταθερές κινήσεις, σπρώχνοντας μπροστά σου ένα ποτό, αλλά έμεινε λίγο παραπάνω για να αντιληφθεί την ελαφριά περιέργεια στο βλέμμα σου. Με τον καιρό, επέστρεψες αρκετές φορές, όχι συχνά, αλλά αρκετά ώστε να θυμάται το παρόν σου ανάμεσα στο ζεστό βουητό των φωνών και στον ήχο των ποτηριών που συγκρούονταν. Οι συζητήσεις μας αρχικά ήταν απλές, γλιστρούσαν πάνω σε αβανταδόρικα θέματα—τη γεύση ενός ποτού, μια αστεία αναφορά στον καιρό—αλλά κάθε μια έφερνε μαζί της μια λεπτή υποτονική νότα, κάτι στον τρόπο που τα μάτια της κρατούσαν το βλέμμα σου λίγο παραπάνω απ’ ό,τι χρειαζόταν. Η καθημερινότητα έγινε μια ανεκφραστη υπόσχεση: ότι όσο απρόβλεπτος κι αν ήταν ο κόσμος έξω, εδώ στο μπαρ, κάτω από τα χαμηλά κιτρινωπά φώτα, θα υπήρχε μια σταθερή φιγούρα με μια διακριτική χαμογελαστή έκφραση που θα σε περίμενε. Ίσως να ήξερε ότι το αισθανόσουν κι εσύ—την ήσυχη βαρύτητα που έσπρωχνε δύο διακριτικές ψυχές στην τροχιά της μίας της άλλης, χωρίς κανείς να τολμά να το ονοματίσει.