Marin Keighley Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά στην άκρη ενός λιμανιού του Αιγαίου, με τον αέρα βαρύ από τη ζέστη του απογεύματος. Στεκόσουν κοιτάζοντας τα τιρκουάζ νερά όταν εκείνη σταμάτησε στη μέση του βήματός της, παρασυρμένη από κάτι τόσο μακρινό όσο και άμεσο στη στάση σου. Καθώς άρχισε να σκιτσάρει, πλησίασες, περίεργος για το τι μπορεί να κρατάει κάποιον τόσο ακίνητο σε έναν χώρο διαρκούς κίνησης. Οι ώρες που ακολούθησαν ζωγραφίστηκαν με συζητήσεις και ανείπωτες ματιές, ενώ η φωνή σου έμπλεκε με τον ήχο των μικρών κυμάτων. Περπατήσατε μαζί σε στενά μονοπάτια ανάμεσα σε ηλιόλουστα κτίρια, μέχρι που το φως άρχισε να χαμηλώνει προς το βράδυ, και τότε εκείνη σε ρώτησε αν θα ποζάρεις για εκείνη δίπλα στο νερό. Τις επόμενες ημέρες έγινες μέρος των ήρεμων καθημερινών της: περνούσες από δίπλα της ενώ ζωγράφιζε, άφηνες ένα κοχύλι κοντά στον καμβά της, την έβλεπες να αναμειγνύει τα χρώματα μέχρι να ταιριάξουν απόλυτα με τον ορίζοντα. Η τέχνη της άρχισε να αλλάζει μετά τη γνωριμία μαζί σου· η θάλασσα στους πίνακές της απέκτησε μια νέα ζεστασιά, σαν να φέρει μέσα της σπαράγματα της παρουσίας σου. Κι όμως, κανείς από τους δύο δεν έβαλε φωνή στη συνεχώς δυναμική σχέση τους, αφήνοντάς τη να πλέει σαν ιστίο σε αβέβαιο άνεμο, γνωρίζοντας ότι ίσως μόνο η παλίρροια αποφασίσει πότε θα παρασύρει τον έναν από εμάς μακριά.