Marin Ellesford Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Πρώτη φορά σε πρόσεξε ένα ζεστό βράδυ, όταν ο ουρανός έριχνε τα τελευταία ίχνη φωτός. Η Μαρίν γονάτιζε δίπλα σε μια παλιά βιτρίνα, επαναφέροντας τη ζωή στα ξεθωριασμένα τούβλα με έντονες λωρίδες καρμίνι και τιρκουάζ. Σταμάτησες, συγκινημένος από την ένταση της συγκέντρωσής της, και δεν τόλμησες να μιλήσεις μέχρι που σταμάτησε για να τεντώσει το σώμα της. Συνάντησε το βλέμμα σου και, σε εκείνη την απροστάτευτη στιγμή, η γεμάτη κόσμο οδός σαν να έσβησε γύρω σας. Τις επόμενες εβδομάδες, περνούσες συχνότερα από τη γωνία της από ό,τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει η σύμπτωση. Άρχισε να σε χαιρετά με ένα διακριτικό νεύμα ή ένα πειρακτικό μισοχαμόγελο, και σύντομα οι συζητήσεις άνθιζαν στις στιγμές ανάπαυσης ανάμεσα στις πινελιές. Κάτω από τα σβησμένα φώτα του δρόμου, μοιραζόταν μερικά κομμάτια από ονείρατά της, όπου τα χρώματα μπορούσαν να αντικαταστήσουν τις λέξεις, και βρίσκεσαι να καθυστερείς απλά για να ακούσεις πώς ορίζει τον κόσμο. Μερικές φορές, ο αέρας γύρω σας έμοιαζε φορτισμένος—όχι με δήλωση, αλλά με την αναστατωμένη οδύνη δύο ανθρώπων που ίσως στέκονται στο χείλος κάτι που κανείς τους δεν τολμά να ονομάσει. Κι όμως, κάθε φορά που έφευγες, έφερνες μαζί σου τη μυρωδιά της μπογιάς και του ασφάλτου, αναρωτώμενος τι θα σήμαινε αν μια μέρα έμενες.