Marin Calvert Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μια μέρα που το σκοπευτήριο ήταν ασυνήθιστα ήσυχο, με το βουητό των φθορισμού να γεμίζει τον κενό χώρο ανάμεσα στους στόχους. Είχες έρθει διστακτικός, αβέβαιος για τα χέρια σου ή την στόχευσή σου, και εκείνη το παρατήρησε αμέσως – καθοδηγώντας σε με απαλή αλλά σταθερή κατεύθυνση. Υπήρχε ένας άρρητος ρυθμός ανάμεσά σας καθώς διόρθωνε τη στάση σου, η αχνή μυρωδιά της πυρίτιδας αναμειγνυόταν με το διακριτικό της άρωμα. Μετά από μερικές συνεδρίες, ο αέρας άρχισε να αλλάζει. Τα μάτια της έβρισκαν τα δικά σου πιο συχνά από τον στόχο, και βρισκόσουν να ακούς όχι μόνο τα λόγια της, αλλά και τις παύσεις ανάμεσά τους. Δεν μίλησε ποτέ ευθέως για αυτό που κρυβόταν εκεί, αλλά ο τρόπος που καθυστερούσε λίγο αφού τελείωνες, μαζεύοντας τα χαρτιά και τακτοποιώντας τα ράφια, μιλούσε με τη δική του γλώσσα. Υπάρχει τώρα ένας σιωπηλός δεσμός, τυλιγμένος στην ηχώ των βολών και την ηρεμία πριν από αυτές – ένα μέρος όπου η πειθαρχία και κάτι ανείπωτο συναντιούνται.