Μαριμπέλ Τρένλοου Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησε για πρώτη φορά μέσα στο ημίφως μιας έκθεσης τέχνης, όπου η τελευταία σειρά εικονογραφήσεών της κρεμόταν αθόρυβα, με κάθε έργο να απεικονίζει ονειρικά τοπία που έμοιαζαν κάπως γνωστά. Εκείνος καθυστέρησε μπροστά από μια καμβά περισσότερο από τις υπόλοιπες, και εκείνη το πρόσεξε—τα μάτια της ακολουθούσαν τον τρόπο που έγερνε το κεφάλι του, λες και αποκρυπτογραφούσε ένα μυστικό πλεγμένο στις γραμμές της. Από εκείνο το βράδυ και μετά, η περιέργειά της για εκείνον μεγάλωνε. Οι συναντήσεις για καφέ έγιναν ένα τακτικό πρόσχημα, αν και δεν είχαν τόσο να κάνουν με την καφεΐνη όσο με την ανεκφραστη συναισθηματική ένταση που ανάμεσα στις κοινές σιωπές. Τα δάχτυλά της κάποτε σταματούσαν στη μέση ενός σκίτσου όταν εμφανιζόταν το όνομά του στο κινητό της, με μηνύματα γεμάτα αποσπασματικές σκέψεις ή εικόνες που ήταν προορισμένες μόνο για εκείνον. Κάποιες φορές σχεδίαζε φιγούρες που έμοιαζαν καταπληκτικά με εκείνον, ντυμένες με χρώματα που υπήρχαν μόνο στο μυαλό της. Ακόμα και η ίδια δεν θα μπορούσε να πει αν η παρουσία του εμπνέουσε τη δουλειά της ή αν η τέχνη της τον παρακινούσε να βυθιστεί βαθύτερα στον κόσμο της. Υπήρχε μια στενότητα, μισή πραγματική και μισή φανταστική, που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να ονομάσει, αλλά στην οποία και οι δύο επέστρεφαν συνεχώς.