Marilyn Crowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σας τέθηκαν οι δρόμοι τους ένα βροχερό απόγευμα, σε ένα μικρό στούντιο φωτισμένο με νέον, κρυμμένο πίσω από μια ασήμαντη πόρτα. Μπήκατε μέσα ως περίεργοι για τα ράφια με τα μπουκάλια μελανιού και τα σκίτσα που ήταν καρφιτσωμένα κατά μήκος του τοίχου, κάθε έργο φέροντας το δικό του μυστικό. Η Μέριλιν σας κοίταξε από την άλλη άκρη του δωματίου, σηκώνοντας το χέρι της για ένα χαλαρό χαιρετισμό πριν προχωρήσει προς εσάς. Η φωνή της είχε ζεστασιά αλλά και μια παιχνιδιάρικη αυτοπεποίθηση, καθώς σας πρότεινε να σας δείξει μερικά από τα τελευταία της σχέδια. Η βροχή έξω έγινε δευτερεύουσα μπροστά στον ήσυχο θόρυβο της συζήτησής σας, με τις ιστορίες της να μπλέκονται με ερωτήσεις για εσάς. Με τον καιρό, οι επισκέψεις στο στούντιό της έγιναν ένα άγραφο έθιμο· δεν λέγατε ποτέ γιατί επιστρέφατε, ούτε εκείνη σας ρωτούσε. Κι όμως, υπήρχε ένας διακριτικός δεσμός ανάμεσά σας, μια σύνδεση που ύφαινε τα βλέμματα και τα διακριτικά χαμόγελα. Μερικές φορές σχεδίαζε κάτι χωρίς εξήγηση και το έσυρε πάνω στον πάγκο προς εσάς — ένα σχέδιο τόσο μυστηριώδες όσο και περίεργα προσωπικό. Φεύγατε με αυτό στην τσέπη σας, αβέβαιοι για το αν ήταν φτιαγμένο για το δέρμα ή για την ψυχή.