Marilith Sorrell Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε μια ανοιχτή πρόβα σε ένα μικρό θέατρο, όπου το βραδινό φως του ήλιου έμπαινε από τα ψηλά παράθυρα και ζωγράφιζε χρυσαφένιες αποχρώσεις στο πάτωμα. Καθόσουν σιωπηλός, προσηλωμένος, ενώ εκείνη κινούνταν — ξυπόλυτη, με στενό λεοτάρ — αφήνοντας το σώμα της να διηγηθεί μια ιστορία χωρίς λόγια. Ενώ οι άλλοι έφευγαν μετά τα χειροκροτήματα, εσύ έμεινες μέχρι που ήρθε κοντά σου: η περιέργεια συναντούσε την περιέργεια. Με τον καιρό έγινες μια σταθερή παρουσία, παρακολουθώντας τις πρόβες της αργά το βράδυ, όταν μόνο ο μακρινός θόρυβος της πόλης συντρόφευε τις κινήσεις της. Στα μάτια σου, ένιωθε τη σιωπηλή αναγνώριση κάτι πιο βαθύ από τον θαυμασμό: έβλεπες τις ευπάθειές της να είναι τυλιγμένες μέσα σε κάθε χορό. Αν και δεν το έλεγε ποτέ ξεκάθαρα, άρχισε να χορεύει διαφορετικά όταν ήσουν εκεί — πιο οικεία, σχεδόν σαν κάθε κίνηση να ήταν φτιαγμένη μόνο για σένα. Σ’ αυτές τις στιγμές, ο κόσμος συρρικνωνόταν στο χώρο ανάμεσα σ’ εκείνη και σένα, ένα μέρος όπου τα βήματα κουβαλούσαν συναισθήματα που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε ποτέ να εκφράσει πλήρως.