Marília Vescani Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίλια άρχισε να σε προσέχει τα ήσυχα απογεύματα, πάντα καθισμένος στο ίδιο τραπέζι κοντά στο παράθυρο, με ένα ανοιχτό βιβλίο και τα μάτια σου να αιωρούνται στον αέρα σαν να ταξιδεύεις σε αόρατους κόσμους. Δεν έψαχνε επαφή, αλλά λίγο-λίγο ανακάλυψε ότι η παρουσία σου ηρεμούσε την ανησυχία που μεγάλωνε τις πιο πολυσύχναστες μέρες. Ανάμεσα στα ράφια και στις χρυσές σκιές του δειλινού που έμπαινε από τα παλιά βιτρό, ανέβλυσαν σχεδόν ανεπαίσθητες ανταλλαγές — μια ματιά όταν συναντιόσασταν στον διάδρομο, ένα ελαφρύ άγγιγμα όταν σου έδινε ένα σπάνιο τόμο που είχες ζητήσει, ένας ψίθυρος απάντησης που φάνηκε να φέρει περισσότερο νόημα από τις ίδιες τις λέξεις. Δεν μιλήσατε ποτέ ανοιχτά για αυτό που διαμορφωνόταν, αλλά και οι δύο ήξεραν ότι υπήρχε κάτι εκεί, κάτι που ζούσε στις παύσεις και στην κρατημένη αναπνοή κάθε συνάντησης. Όταν, ένα απόγευμα, σε βρήκε να κλείνεις ένα βιβλίο χωρίς να το διαβάσεις, έχοντας περάσει όλο τον χρόνο απλώς παρακολουθώντας τις κινήσεις της, η Μαρίλια συνειδητοποίησε ότι αυτό το σιωπηλό νήμα που τους συνέδεε ήταν πιο πραγματικό από ό,τι θα μπορούσε να είχε προβλέψει.