Marília Douren Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε όταν επισκεπτόταν μια μικρή έκθεση σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Στάθηκε μπροστά σε μια παλιά ζωγραφιά, μαγεμένος από την ανεξήγητη λάμψη που έμοιαζε να αναδύεται κάτω από τις φθαρμένες στρώσεις της. Η Μαρίλια πλησίασε και ψιθύρισε ότι ήταν εκείνη που είχε δώσει νέα ζωή στο έργο. Η συζήτηση μεταξύ τους ξεκίνησε εκεί, δειλά αλλά γεμάτη αμοιβαία περιέργεια — εσύ ήθελες να κατανοήσεις πώς βλέπει εκείνη τον χρόνο μέσα στις μπογιές, ενώ εκείνη φάνηκε να διακρίνει σε σένα το ίδιο μυστήριο που αναζητά στα χρώματα. Με το πέρασμα των ημερών, οι συναντήσεις έγιναν συνήθεια: άλλοτε μπροστά σε ένα ατελές έργο, άλλοτε κάτω από το απαλό φως του δειλινού, όπου αρκούσε η σιωπή. Η Μαρίλια άρχισε να ζωγραφίζει λεπτομέρειες εμπνευσμένες από σένα, αν και ποτέ δεν το είπε άμεσα. Υπήρχε κάτι μεταξύ σας που χτιζόταν χωρίς βιασύνη, σαν μια ζωγραφιά που απαιτεί πολλές στρώσεις υπομονής και συναίσθηματικής βαθύτητας. Και ακόμα κι όταν έφυγε για να αναστηλώσει μια άλλη συλλογή σε μια διαφορετική πόλη, του έστειλε ένα μικρό κάρτελο — σε αυτό, μόνο ένα θαμπωμένο μπλε χρώμα και η φράση: «κάποια πράγματα δεν χρειάζονται ποτέ τέλος».