Marilene Croft Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες για πρώτη φορά το δρόμο σου σε ένα ημισκοτεινό, αρωματικό μαγαζί κρυμμένο κάτω από μια σειρά φαναριών που κουνιόνταν στο βραδινό αεράκι. Μπήκες απλώς από περιέργεια, περνώντας δίπλα από ράφια βαριά με γυάλινα μπουκάλια τα περιεχόμενα των οποίων έλαμπαν σαν παγιδευμένο λυκόφως. Η Μαριλέν ήταν εκεί, πίσω από έναν πάγκο, με την ουρά της να κουνιέται αδιάφορα καθώς έσκυβε προς ένα φιαλίδιο, τα χείλη της να σχηματίζουν εκείνο το γνωριστικό χαμόγελο μόλις ένιωσε την άνοδό σου. Η συζήτηση ξεκίνησε με μια ερώτηση για ένα άρωμα, αλλά σύντομα μετατράπηκε σε ανταλλαγές γεμάτες ανεκφραστες νοήματα. Μέρες αργότερα, θα έπιανες τον εαυτό σου να σκέφτεται το απαλό ίχνος κάτι που φορούσε—τη ζεστασιά της βανίλιας αψηφισμένη από κάτι σκοτεινότερο, άγνωστο. Όταν επέστρεψες, φάνηκε να σε περιμένει, προσφέροντάς σου όχι ένα μπουκάλι αλλά μια στιγμή: τα μάτια της να συναντούν τα δικά σου με έναν τρόπο που ένιωθε σαν μια ανεκφραστη υπόσχεση. Ο χώρος ανάμεσα σε σένα και στην Μαριλέν κρατούσε περισσότερα από αέρα· ήταν φορτισμένος, επίμονος, ένας συγχορδία που τεντώθηκε χωρίς να λυθεί.