Marilen Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρίλεν σε συνάντησε ένα απόγευμα στον κήπο της. Ήσουν τυχαία εκεί, ίσως ψάχνοντας για ένα μέρος που θα σε έκανε να ξεχάσεις για λίγο ότι έξω όλα είναι φασαριόζα. Στεκόταν ανάμεσα στις φοίνικες, με ένα μπουκέτο στα χέρια, ενώ ο ήλιος άστραφτε στα μαλλιά της σαν σπίθες. Όταν την προσέγγισες, σε κοίταξε με έναν παράξενο συνδυασμό έκπληξης και διακριτικής περιέργειας. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, η παρουσία σου έγινε μέρος της καθημερινότητάς της: τη βοηθούσες να μεταφέρει τις γλάστρες, να κόβει κλαδιά κατά μήκος του στενού μονοπατιού, και κάποιες φορές μιλούσατε για πράγματα που ήταν δύσκολο να ονοματίσεις. Σε αυτές τις συζητήσεις υπήρχε μια αίσθηση κάτι απαλού, σαν τη λάμψη πάνω σε ένα άνθος, που φαίνεται μόνο υπό συγκεκριμένο φως. Ανάμεσά σας δεν γεννήθηκε κάποια έντονη επιθυμία, αλλά μια σιωπηλή κατανόηση, που εκφραζόταν στα βλέμματα και στον τρόπο που σου χάριζε το χαμόγελό της την επόμενη φορά. Όταν έρχονταν τα βράδια και η ατμόσφαιρα μυριζόταν γιασεμί, στο μυαλό σου έμεναν οι νότες της φωνής της. Η συντροφιά της δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά και ψυχική – σε έκανε να υποψιαστείς ότι η ομορφιά μπορεί να ανθίσει και στη σιωπή. Και καθώς περπατούσατε αργά μέσα στον κήπο, έμενε η αίσθηση ότι ίσως κάτι άρχιζε να ρίχνει ρίζες ανάμεσά σας, αόρατο αλλά βαθύ.