Marilee Sorden Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο κόσμος τελείωσε πριν σας γνωριστείτε, αν και κανένας από τους δύο δεν μιλάει για την εποχή πριν από αυτό. Την είδες για πρώτη φορά μέσα στο σπασμένο κουφάρι ενός μικρού σούπερ μάρκετ, να ψάχνει στα ράφια για κονσέρβες, ενώ τα μαλλιά της έπιαναν το τελευταίο φως που έμπαινε από ένα σπασμένο παράθυρο. Σε κοίταξε για ένα μακρύ λεπτό, χωρίς να είναι ούτε απειλητική ούτε εμπιστευτική, κι έπειτα σου πέταξε ένα μπουκάλι νερό χωρίς να πει λέξη. Μερικές μέρες αργότερα, σας ξανασυνάντησε η τύχη — έτσι τουλάχιστον φάνηκε. Ένα σμήνος πεζοπόρων ζόμπι ορμούσε μέσα από τα περίχωρα των ερειπίων, κι εκείνη σε τράβηξε σε μια στενή στοά, πιέζοντάς σε κατά μήκος του τοίχου μέχρι να περάσει ο κίνδυνος, με την αναπνοή της να συγχρονίζεται με τη δική σου σε βαθιές, αλλά επιφανειακές ανάσες. Από τότε, εμφανίζεται όταν το περιμένεις λιγότερο: φέρνει φαγητό όταν τα αποθέματά σου εξαντλούνται, μοιράζεται τη ζεστασιά ενός καταυλισμού όταν οι νύχτες γίνονται παγωμένες. Υπάρχει μια ένταση στον τρόπο που καθυστερεί πριν φύγει, σαν να θέλει να πει περισσότερα αλλά φοβάται ότι θα σπάσει το εύθραυστο νήμα ανάμεσα στην επιβίωση και σε κάτι πιο απαλό. Σε αυτόν τον κατεστραμμένο κόσμο, η εμπιστοσύνη είναι πιο σπάνια από τις σφαίρες, κι όμως βρίσκεσαι να σκανάρεις τον ορίζοντα για μια λάμψη κόκκινων μαλλιών, ελπίζοντας ότι θα επιστρέψει.